|
დალეწეს სალამურები მთაზე წასულმა მწყემსებმა: ეგ დეკეულის ცურები ქალო, წყურვილით გევსება!
ნატვრა, დარდი და წადილი, გრძელია შენი ლოდინი უმზეო წელიწადივით!
წელზე შეირხა ლატანი, მკერდი გაგიღო ნიავმა - სინზე დაყარა ატამი.
რქა-ბუდუშური ჯაგანი, შენს აჩრდილს ავედევნები დაჭრილი მიჯნურთაგანი.
შემხვდი დამფრთხალი კანჯარი, ნეტავი მონადირესა, რომელმაც დაგკრას ხანჯალი!
გზა აგირიოს ნაგეში; მე შეგეყარო ტრფიალი - შეგხვიო ვნების ბადეში.
ნეტავი დამაკრეფინა! ჩითით შემიკრა წყლულები - შენ რომ გულიპირს გეფინა!
ელვა მესროლა დილითა, სიცოცხლის სიტკბო მაგემა მაგ ლალ-მარჯანის მილითა! -
თუნდა შემახმეს მარჯვენა - შენი კავი და დალალი დაბლა გაშლილი მაჩვენა. |
