|
პატარა გოგო ვიყავი, პატარა გოგუცანა, არც კოკა მაკლდა, არც წყარო, არც სამარგლელი ყანა.
ეშხით ვნაბავდით თვალებს, ის იქით დარჩა, მე აქეთ, ცრემლები ვღვარეთ მწარე.
თავს ვევლებოდი კერას, დავზარდე წვრილი ბარტყები, ვასწავლე ცაში ფრენა.
სულს ვანაცვლებდი სტრიქონს; სიბერე შემომეპარა და განვლილ გზაზე ვფიქრობ.
პატარა ბიჭი მიყვარდა, პატარა დედა ვიყავი, პატარა ლექსიც მიყვარდა.
ქარში აშლილი თარით, ერთ ქალად თუკი ვივარგე, ჯანდაბას ჩემი თავი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ლილი ნუცუბიძის პოეზია |
