|
ისევ მესიზმრე წუხელი, ჩუმად გინთებდი სანთელს და სიყვარული უთქმელი ანგელოსებმა გათქვეს.
ჩიტმა ატარა ფრთებით, მთელმა ქვეყანამ გაიგო, მთელი ქვეყანა მღერის.
ერთად ვანთებდით სანთელს. რა კარგი იყო სიცოცხლე იმ სიყვარულით სავსე!
გულში სიამის მომფენო, ჩემი სიცოცხლის საუნჯევ და ჩემო წუთისოფელო. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ლილი ნუცუბიძის პოეზია |
