|
ღამის ნათელში, მტვერში, მთვარეში, მიყვარდა სულის შეხება შენი, თბილისის დაღლილ ქარის თარეში, კოშკები ძველად ნაგებ-ნაშენი.
ტალღები ნელი და სურნელება, მე მახსოვს შენი ძველი დიდება და განშორება აწ მეძნელება.
მყვირალა, სუსტი და დღევანდელი, და დროშასავით მე მიმაქვს მაღლა სანთელი… შენი სული, სანთელი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
