|
მხრებზე შეისვეს ღამე სერებმა, ამ გულშიც ამის შავობს შენობა, მოვკვდები - ბეჭზე დამეწერება შენზე წუხილი და უშენობა...
შუბლი ნაოჭთა მდაღავ ბანდულით, ვბერდები... მაგრამ თან მიხარია, რომ მრჩება გული ახალგაზრდული!
ეგ შენი სახე, ღიმილისმჩენი, რომ, როგორც მარტვილს შავი სამოსი, ისე მაცვია სიშორე შენი...
რომ მე წმინდა ვარ, ოცნებით მქროლი, რომ ჩემი გრძნობაც ისე წმინდაა, როგორც ქარაფში ჩანჩქერის თქორი!
ჩემშიც კაეშნის შავობს შენობა, მოვკვდები - ბეჭზე დამეწერება შენთვის წუხილი და უშენობა... |
