|
შენს სიყმაწვილეს ახსოვს მხოლოდ ზუზუნი ქარის, როგორ უგონოდ გაწამებდა ბედი, ვაიმე, ახლა შენს სულში ყვავილისთვის მზე აღარ არის, მზე აღარ არის და არ არის არარაიმე.
წმინდა ტაძრები, სიონები, სვეტიცხოვლები. ახლა შენა გსურს არაფერი, ო, არაფერი, მხოლოდ ზამთრების მწუხარებით შეიფოთლები.
არც სიყვარული, არც ღიმილი, არც სიტკბოება. შენ ვერაფერი დაგავიწყებს შხამიან წარსულს, შენთვის მკურნალი იმედები არ იპოვება.
შენ არ გსურს ვინმეს გააგონო, ჩემო ციერო. მხოლოდ დემონთა დავიწყება ეძებს სამყოფელს: ყოველივესთვის იყოს იგი სამაგიერო! |
