|
ბავშვობაში წითელა რომ „დამიბრძანდა“ (როგორც ჩვენში ეძახიან - „ბატონები“), რაც ვინატრე, მომიტანეს ისე მარდად, თითქოს ჩემთვის გამოისხა ყველამ ფრთები...
დედაბერი ჩურჩულებდა უცნობ ლოცვას.... იყო მასში თბილი, რაღაც დიდებული და მე ჩემმმა უფლებებმა გამაოცა.
უტკივარი გული შენით ამტკენია, შენი ნახვა მე ოცნებად გადამექცა, დამწვა შენი თვალთა შუქის გამთენიამ.
როგორ გაძლოს უშენობით გულმა ჩემმა, ნეტავ ახლაც ბატონები დამემართოს და, ძვირფასო, შენი თავი ამაჩემა. |
