|
ვარ ატეხილი სალექსოდ და მტკივა ლექსის იარა. სიტყვების გვირგვინს ვწნავ და ვქსოვ, თან ვერა გამიგია რა.
ლექსი, ქცეული ვარდებად. მანათობელი შავი ცის ხელებში ამიყვავდება.
და უცხო ტალღა წამლეკავს. სიტყვებში ჩავიკარგები, ღმერთი ზარივით დამრეკავს.
ათასი მრჩება სათქმელი. რა ფიქრებს შემომისევენ მინდვრები გადანათქერი.
მკვდრეთით აღმდგარი ხეები, ყვავილში - ცრემლის სისველე, სიზმრებში - სამოთხეები.
ჩამესმის იავნანები. მოვიხდი მე ჩემს ტიარას და ლექსში ჩავეტანები. |
