|
გამახსენებ, დავიწყებულ მელოდიას? ღამის თრთვილი დილით ტოტებს როგორ რთავდა... ბეღურები ნაკადულთან ერთობიან, აკაციას მოხდენია თოვლის ფატა...
მაშინდელი, რატომ იყო თითქოს თბილი; მოდი, ისევ ძველებურად გამიღიმე, გამიცოცხლე ის დღეები დაფერფლილი...
ანათებს და გულს კი, იცი, აღარ ათბობს... გამახსენე მელოდია, რომ ხვალ კვლავაც, ჩვენი დრო და არსებობა გავამართლოთ...
მაშინდელი სიმღერები გამახსენე, გამახსენე მაშინდელი ჩვენი მთები, დათოვლილი კავკასია გამახსენე...
ძველებურად ხასიათზე მოგვიყვანოს; ნაკადულთან ბეღურები ერთობიან, ზამთარი კი გაზაფხულის მოსვლას ნატრობს... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ მეტრეველის პოეზია |
