|
ის მიდიოდა ფერშეცვლილ გზებით, წყალგაღმით ჩრდილებს აენთოთ კვარი, იწოდა კაცი ჩუმი, მგზნებარე, თან სიცოცხლეზე რჩებოდა თვალი.
სადღაც კი ყეფდნენ ქუში ქედები, მღვიმეში იდგა ჟამთა სისველე დაოსებული შემოქმედებით.
ნანგრევს დაეხრა სამრეკლოს კარი, ის მიდიოდა და მაინც კიდევ სულ სიცოცხლეზე ეჭირა თვალი. |
