|
ეზოში ყეფდა ბამბურა მურა, ეზოში მწვანე ჰყვაოდა ბაო. ვაზის ბარდებში სცურავდა სურა, შენ ბანცალებდი, ბურულო ცაო.
ბირკვილს ბატები ქარმა მორეკა, ცა წამოიწყებს მსხვილ წვიმის სროლას და აბლაბუდას კრებს ბობორიკა.
ნახირი მოდის საღამო დროის, უცებ მოჰყვება ჭარხალი ხარხარს და ქალი კივის იმ “დოი-დოი”-ს.
უცებ აშფოთდა ისლი, ჩელტები. ო, სიყმაწვილე! აწი არასდროს იმგვარად აღარ ამეტყველდები. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
