|
ამ უხილავ, ხელით მოვლილ ყვავილებს სიოსავით ნაზი ქროლვით დავივლი, თუ შემთხვევით გულში რამეს გაივლებ, დამაბნიე გულზე მინდვრის ყვავილი.
განა ვინმეს მოვლილ-ნასათუთები, მებაღეო, არ გეგონო გრძნეული, მხოლოდ მათი სურნელებით თუ ვთვრები.
მინდვრად ბედის ანაბარად შთენილი, შენს ბაღში ხომ სხვა ვარდებიც ყვავიან, მერე რამდენ ტრფობას გადარჩენილნი.
მე მათ ახლოს მუდამ კრძალვით ჩავივლი, მაგრამ მაინც თუ ბუნება გამრიყავს, დამაყარეთ გულზე მინდვრის ყვავილი. |
