|
დადგა მაისი და მაინც ცივა, გაცრეცილი მზე ამაოდ წვალობს, ფიქრის ორმოში მხრებამდე ვზივარ მწუხარებისაგნ გახრილი გალო.
რამ შემაძულა დილა თუ მწუხრი, ობოლი სული ობოლ სანთლებთან ვარ დაჩოქილი ორივე მუხლით.
ნამცეცა იმედს ვინ მაზიაროს, ხმელ ფოთოლს ვგევარ, ქარით მოცელილს, გაკიდებული ჭიუხს ფრიალოს.
დაულეველი დარდით ვბერდები, გაუვალია ჩემი ქარაფი, იმედის ძაფი - მოუხელთები. |
