|
გული მტკივა და ოცნებას მივსდევ, როდის იყო ცა ასეთი მუქი. შენი თვალი მაფიქრებდა ისე, როგორც დღისით ანთებული შუქი.
დაბერება ხომ მოელის მზესაც. ახლა წადით, სიმარტოვე მინდა, ახლა ვუმზერ დამშვიდებულ ზეცას.
მაინც მოხვალ და საყვედურს მეტყვი. ისევ ვეძებ მარადიულ ყოფას, სიკვდილია სიცოცხლეზე მეტი.
როდის იყო ცა ასეთი მუქი. შენი თვალი მაფიქრებდა ისე, როგორც დღისით ანთებული შუქი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
