|
თქვენი და ჩემი არ იყოს იყო და არა იყო რა.... თავი რაღაცა ეგონა, ამიტომ მასზე ნიჭიერს ვეღარ იტანდა მეგობარს.
კრებაზე სიტყვას ამბობდა ოქროს ვარაყით დანაფერს, ქუჩაში სულ სხვას ამბობდა, ან არ ამბობდა არაფერს.
სმაში ყალბ სადღეგრძელოებს წარბშეუხრელად ამბობდა, მეორე დილით ნანობდა თავის წუხანდელ ნაბოდვარს.
აქებდა, რაკი აქებდნენ, უნიჭო წიგნს და მხატვრობას, გულში კი მათი ავტორის გაქიაქებას ნატრობდა.
გაქურდულ-მოტყუებული გამოდიოდა დუქნიდან, მიმტანს კი მაინც ჩუქნიდა, თანაც მადლობას უხდიდა.
ტაქსის მძღოლს ხურდას არ თხოვდა, პასუხს არ თხოვდა ხულიგანს, თავხედებს ანდა ლამაზებს ყველგან უშვებდა ურიგოდ.
თქვენი და ჩემი არ იყოს, მის ბავშვებს ხშირად შიოდათ, თვითონ კი ქვეყნის წახდენა-უწესობაზე ჩიოდა. |
