|
ავანთებ სანთელს ღრუბელის წინ მოთენთილ ხელით გადავშლი ბოდლერს, გადვიკითხავ მის "მარტოობას", მეტყვიან ლანდნი, უცხო ლანდნი: "ჩვენ შენ მოგელით, შემოგვიერთდი ახლობელო, გიცხადებთ ძმობას.
შენი ოცნება უიმედო, გრძნობა სნეული, ნუ შეგაშინებს ღამისფერი ჩვენი შრიალი, ჩვენი ალერსი, ჩვენი კრთომა, ხმა შორეული.
გემუდარებით, რომ იწამო ჩვენი ზღაპარი. ჩააქრე ცეცხლი, სამშობლოში ისევ დავბრუნდი - გესმის, როგორ ქრის სასიკვდილო მარადი ქარი!
სინათლე მზისა და დღეების გამეორება, და შენ მიხვდები, თუ რა არის მთვარის სურნელი, და შენ გაიგებ, თუ რა არის ლანდის ცხოვრება!"
- ჩემს წინ ბოდლერი, გადაშლილი ვით სახარება; გიჟურ თვალებით შემომხედავს ჩემი ღრუბელი, სინამდვილეში დაბრუნება დამეზარება. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვალერიან გაფრინდაშვილის პოეზია |
