|
დამწვა საკუთარ ალმა, ვატყობ, თანდათან ვქრები. სადღაც ხარობენ ალბათ ჩემი პატარა მტრები.
ცისკენ მივყავარ სურვილს. და ემსგავსება ფოთოლს ჩემი მწუხარე სული.
საშინელ სურათს ვხედავ. და მესიზმრება ხშირად მიცვალებული დედა.
ელავს მუსიკის ხმები, დამწვა საკუთარ ალმა, ვატყობ, თანდათან ვქრები... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
