|
მაყვლის ტოტებით ორღობე გრძელი მზით დაფარული პატარა სახლი, ჯანსაღ ვენახში მწიფე ყურძენი, ურმის ჭალებზე მოქნილი სახრე.
ელტვიან ქვები სიცოცხლის მადანს, მიწას ამძიმებს რქები ირმისა, ლეღვის ფოთლები ვნებიან ადამს.
ნიკო ფიროსმან და მირზაანი, თვალები ბრწყინავს, ვით ოაზისი რონინობს სიტყვა, როგორც მიზანი.
მიმინო ცაში, ლეკური ჩქარი, ხელადა სველი, ცხენი ჭიხვინით, ამაყი ნება, ამაყი ქალი. |
