|
მწუხარე ხელების მძიმე აბრეშუმი, ფერმკრთალ ნარცისების თვალთა სიღარიბე, არის შეყვარება მარტო შენს გარშემო, ფიქრები დავაწყე, როგორც სიგარები.
ველი საოცრებას, როგორც ბედუინი, უცბად გადაირბენს მარდი ასი ცხენი და თმებს დამიკოცნის ნდომა გაბედული.
როგორ მიხარიან შენთან უმეტესად! მინდა აელვარდეს ოქროს კულისებით მზე და სიხარული, როგორც პოეტესა. |
