|
"სიძე თუ მოდის, მოვიდეს თუ არა და მეძინება“ (უთქვამს ოსის პატარძალს)
თვალები ატრიალა მძივებად: „საქმეა გასაკვირი, თუ მოდის, მოვიდეს, თუ არა და მეძინება“.
სიგრილე ლეკვივით ლეკვივით არ შეუვარდა წვივებში. პატარძალი თავს ძილიდან ვეღარ იძვრენს - მივიდა ტახტთან, მიეშვა.
წითელი თავშალი მგონი შეჰყვა საბანქვეშ. ძუძუ ცომის გუნდასავით მიეწება მკლავზე; ოსური მთვარისხელა ღაწვები განივრად ანათებს.
სასთუმალთან ვერცხლის თასში წყალია აბობოქრების პირას.
ტახტი ვეღარ უძლებს, ძაგძაგებს. თაფლით გაწებილ ძილში პატარძალი შეკრთება, ითრთოლებს - თბილი ტუჩებით დაეწაფა სიძე ხორცისფრად კოცნის, ვეღარ იშორებს.
არც აპირებს ადგომას, მთვარე გვერდს უვლის - შინ ნაქსოვ პერანგის თვალ-ბუდა ხვრელებში ჭრილობა მოჟონავს, მწიფე ლეღვივით ძუძუს თავზე გადამთხვეული. |
