|
კვლავ ბრწყინავს თქვენი სახელი და გრგვინავს თქვენი ლექსი. ეჰე, რა მაღლა ახველით, ცათა ღაღადიც გესმით. თქვენი ბუხუნი მძლავრობს. მუხის გულივით მაგარნო, თქვენ ჩემი მიწის ძარღვნო. თეთრად დაყრილა ბროლი, დრონი წასულან, აყრილან, ვაი, წასულან დრონი. და აჩოქებენ მგონი. დრონი წავლენ და წამოვლენ, რას დაგვაკლებენ დრონი! |
