|
ო, ამ დროს ვერსალ, შემოდგომის დარდების ქნარად, შენი წარსული რად მაწვალებს და მაკრთობს მწველი. ახლოვდებიან და წვებიან ლანდები წყნარად და შორით ისმის გახურებულ დღის სუნთქვა ცხელი.
მას აოქროებს და სნეულად ანაზებს მარად. ფეხების ქვევით მოშრიალებს ფოთოლი ხმელი, მოფრინავს ტბაში და ეცემა საფეხურს მცდარად.
ბაღები სადაც არ დადიან დღეს დოფინები, და პლიუმაჟების აქ ყოფილი დიდების ფრთები.
და შუაღამით შადრევნების დახავსულ პირის უკნასკნელი მხოლოდ სუსტი ტალღები სტირის. |
