|
შენმა გენიამ ცრემლით მოგემა სისხლნაკლულევან პარიზის ვნება. შენი სამეფო იყო ბოჰემა და შენთვის ქრისტე ციხეში ჩნდება.
დამძიმებული მრუში დღეებით... ანთებდი მესსას ნორჩ მადონნაზე ცოდვებით, ღვინით და კაფეებით!
ლათინურ უბნის საკვირველება. აგაყოლებდა დემონს სნეულად მწვანე აბსენტით ტვინის სველება.
მაგრამ დაქვრივდი წყევა-გინებით. და ნათრევალი მოისვენებდი საავადმყოფოს თეთრ ლოგინებით.
იყო ვენერა, თხრობა, როზგები. ნელა ქრებოდა დღე ავხორცული და ხელს გიკრეფდა ხარბი როსკიპი! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა კარმელის პოეზია |
