|
მცირე ნაფლეთი ცის, გორაკის ნატეხი - მცირე, მაინც არ ვკარგავ საოცრების ხილვების იმედს... ჩემი საკანიც... ვიცოდე მაინც, ოცნებების ზღუდე სად არის! ცისკენ წარგზავნილებმა, ქვეყნის მპყრობელის, მამა-ღმერთის დადგენილება, აღარ სცალიათ. თავს უშველეო, იჩქარეო წასვლა, მარიამ! ეს რომ არ ვიცი? და მიპყრობს სევდა - ფიქრი მძიმე, გაუსაძლისი. მისვლა შვილებთან, მე იმ შეხვედრის მოლოდინი დამამშვიდებდა... და დაუსაბამოს: „ყოვლისმხილველო, მაპოვნინე მათი სამყარო!!!“ |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მარიკა ბარათაშვილის პოეზია |
