|
ელვის ბილიკზე მიდის ფეხები და მეცემიან თოვლის ვარდები. ხან უფსკრულეთში გადვიჩეხები, ხან მწვერვალებზე აღვიმართები. მეტოლებოდა მაღალ სიონის, არამოსალხენ დღეთა სიავე და თეთრი კუბო კავკასიონის. უცებ ორკესტრმა იპოვა წამი, გადასრიალდა მთელი ლანდეთი: ჩემი ახალი შარავანდედით. |
