|
მიწას ასკდება ლეგიონები, რაღაც სიშმაგით და გაავებით დგახარ სარკმელთან და ელოდები, ეგებ, ეკვეთონ მომხდურთ ქარები. ჯოჯოხეთისგან ვერმოსყიდული, ღვთით ბოძებული, ნასათუთარი ჩვენთვის აყვავდეს კვლავ, ცისკიდური? და იმეორებ ლოცვას ჩურჩულით, რომ არ შეაკრთო უეცრად დილა, ეგებ აქ, სადღაც შემოხიზნული.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მარიკა ბარათაშვილის პოეზია |
