|
როცა უჩემოდ იქნები, ვით მუზეუმის მცველი, ავეჯს დაივლი, ჩვრიანი რომ გადაუსვა ხელი. და წიგნს დაადებ ნიკაპს, იფიქრებ: როდის ვიყავი თუკი საერთოდ ვიყავ... აყვავებული თავშლით, კარებთან დიდხანს დადგები, ქოლგას წვალებით გაშლი. კაბის შრიალს და ლივლივს მაღლა და მაღლა აჰყვები და ვარსკვლავებზე ივლი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გივი გეგეჭკორი პოეზია |
