|
ჩემი გონების ნაშალსა ვღრღნი და ლექსის ძველისძველ ვისტუმრებ ვალებს და ვატრიალებ ყოველი მხრიდან თვალებს - ცრემლებში გაწრთობილ კალმებს. ჭექა-ქუხილით ბრძანებას ვისმენ და ყოველდილა გონება ჩემი მთვარის მკრთალ სხივებს მიჰყვება ცისკენ - შვებას არ მაძლევს სული წყეული, წუთისოფელი სიცოცხლით მიბრის სიკვდილით მიბრის მხოლოდ სხეული შავი ნისლივით ლანდი უსახო, ციდან ვარსკვლავებს მიზიდავს ქარი, რომ დედამიწას ჩამოუსახლოს. |
