ვსხედვართ მე და ჩემი მე,
ვეფერებით საფერავს,
ვეკითხებით ერთმანეთს:
ამ საფერავს რა ფერავს?
შავ საფერავს თლილი ჭიქა,
ფიქრებს - ბნელი ღამე ნთქავს,
არ ჩანს ვინმე ქრისტიანი,
რომ წაღმართი რამე თქვას.
მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა
