|
ჩემი აბგა, თავხედი და გოროზი, შენი ჩანთა ფრიალა და ნაზი, შენი ბაფთა, ქათქათა და ფაქიზი, ჩემი პოზა - მოგონილი ბრაზი. სიამაყე ჩემი - შეღინღლული ტუჩი, სიკეკლუცე შენი - შებურცული მკერდი, სამოსელი ჩემი - ნაცრისფერი ფლანელი, შენი კაბა სადა, არსად ოქრომკედი. გაღიმება შენი - გაბუტული ბაგე, გაცინება ჩემი - ამრეზილი ლაში, აღტაცება ჩემი - უთავბოლო კუნტრუში, აფეთქება შენი - მიბნედილი ტაში. სექტემბერი ჩემი, მელოტი და ჭაღარა, შემოდგომა შენი, შორეული ბარაქა; გავიხსენო უნდა გადამქრალი ამბორი, გაღმა ნაპირიდან ნეტა მეტი რაღა ვქნა: ჩემი აბგა, თავხედი და გოროზი, შენი ჩანთა ფრიალა და ნაზი, შენი ბაფთა, ქათქათა და ფაქიზი, ჩემი პოზა - მოგონილი ბრაზი. |
