|
ვერ ბრუნდებიან სათავისკენ ორაგულები, ქვირითობისას... მერე მშვიდად ვეღარ კვდებიან; როგორც პატიმარს წართმეული თავისუფლება, ძველი სილაღე და სიურჩე მოგნატრებია. თევზით მდიდარი, აყვავებულ ჭალით ზვიადი... დაპატარავდი ისე, როგორც შენი ქვეყანა, დაპატარავდი მეგობარო და დაჩიავდი... შენი შრიალი... და გაბმული შორი ძახილი... და დაღონებულს, ზღვისკენ შვებით მიგიხარია, ზღვამ ჩაგიხუტოს მდუმარე და პატივაყრილი. შეგისრუტავს და სილურჯეში აითქვიფები... ტანზე მზის სხივთა დაგეყრება იასამანი, ხსოვნის რექვიემს გიმღერებენ თეთრი ნიმფები. |
