|
სული ვის დაპირდი? არაფრად ჩააგდე სიკვდილი და ახლა ხმალივით პირდაპირი კედელს აკვრიხარ ფერმიხდილი. ამსხვრევენ წუთებს უდარდელად, ვით დაცლილ ჭიქებს; მე კი გეხვეწები: აბა, რაღას უცდი - - დაიჭექე! ნახევრად ღმერთი, და სანთლებს ანთებს... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ ჭილაძის პოეზია |
