|
მეფეს შამათი! თეთრებმა მძლიეს, გულზე სიბრაზის ცეცხლი მედება, ის მეუბნება: - ცხენს და ლაზიერს, ავკრეფ და მოდი ისე შევებათ. მომიკლა კუ და ვხედავ დამცინის; შემომიტია, ამომათავა განახევრებულ ჯარის ნაწილით. ჭადრაკის მომგონს გზადაგზა ვწყევლი - და ვნატრობ: ნეტავ ეს ჭრელი დაფა იყოს ნამდვილი ბრძოლისა ველი. |
