|
აღარ ჩანს ხევსურთა სოფლები, მივდივარ, თავთაქვე ვდაბლდებით, არცა დამბაჩა და თოფები, მხოლოდ ზურგჩანთა და ნაბდები. კოცონი ავანთეთ მაშინვე, მზის ბილიკს გავცქერით მე და შენ და მთის სილამაზე გვაშინებს. ხეებზე სიბნელე იბუდებს, გადაგვიწყებია ორივეს, კაცის და ნადირის სიმრუდე. არც ფიქრი, ავი და მუხთალი, ლამაზ მთებს მე და შენ იმ ღამეს ბევრი რამ უთქმელი ვუთხარით. ხან თავქვე, ძირს გვეგო ბალახი ნაბადად, და ასე მგონია მას შემდეგ, ამ გზებმა მეორედ დამბადა! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მედეა კახიძის პოეზია |
