|
სანამ ჩემს ირგვლივ დგანან მზესუმზირები კდემით დამავიწყდება განა, გორისციხე და გრემი? სანამ ვაპურებ თავთავს, სანამ იმედის ბოღჩა მძინარეს მიდევს თავთან. ვიჭერ ჭანარს და კალმახს, სანამ ჯერ კიდევ ბავშვი მივყვები გულის კარნახს, შურის და მტრობის სამანს, დიდო ალაზნის ჭალავ, მეიმედები სანამ! |
