|
ახლა გლეხები კვამლით ამწვარ ახოებს ტეხენ, მხრებზე ადნებათ მანანებად ღრუბლის ხვეული... შოთი პურივით აფუებულ ყამირებს ხევენ და ჭალა-ჭალა მიირხევა ხმა გუთნეულის... ახლა შრიალით ტყეში მიწას სჭრის მუხის ფესვი, ჩიტებმა ხავსი შემოკორტნეს ნისკარტით ხეხილს. პოეტმაც უნდა გულს შოთივით მოხიოს ლექსი, რომ ცეცხლს კვესავდეს, - როგორც კვესავს კლდეებზე მეხი... |
