|
დილა არის, ცა ლაჟვარდი მზისა სხივით იფერება და ქურდულად მიმალულა თვით მთვარე და ვარსკვლავთ კრება. გულ-მკერდს იშლის, იფურჩქნება, გაიღვიძა მთა და ბარმაც სამეჯლისოდ ემზადება. ია კრთება, მორცხვობს ნაზობს, მას ნამს აფრქვევს კლდის ჩანჩქერი, მოცელქობს და მოკისკასობს. ქვეყანამ ცას, ცამ ქვეყანას და ორივე მწყობრად ჰგალობს საამქვეყნო გამოცანას: დღე ღამეს სდევს, ღამე დღესო, თუ წყვდიადი არ გინახავს, ფასს ვერ დასდებ სინათლესო, ის აწმყოსაც ინანებსო, მკვდარს ტირილი ვერ აღადგენს, მოვლა უნდა საღს და მრთელსო. ქებათ-ქება - მნათობ მზესო; ვაშა, ვაშა ბუნების წესს, რომ ნათელი მოსდევს ბნელსო!.. |
