|
ჩვენ ვშლით ნაკვალევს, რომელსაც ვტოვებთ, რომელიც მაინც გვრჩება ორივეს, მაგრამ ოდესმე გადნება თოვლი, გადივლის ქარიც და გვიპოვნიან… ვერ დაგვიდგება ვერც ერთს თავდებად, ქარს მიაწერენ, რაც ქარში ითქვა, რაც თოვლში მოხდა - თოვლს დაბრალდება. სიმარტოვესაც მიგვაჩვევს უცებ - თითებში ჩამჩრის ჟანგიან კალამს და წინ გაძენძილს დამიდებს ფურცელს. ისიც ჩვენსავით გარდაიქმნება: „ჩაკვდება ერთი სურვილი ჩუმად - ერთი სიმღერით მეტი იქნება!“ |
