|
შემოდგომამდე შორია და ფოთოლი წყდება, ოჰ, ასეთია ალბათ მავან ფოთოლთა ბედი, ჩუმად ჩაივლის დონ კიხოტთა მწუხარე წყება და დარდიანი ამ ლეგიონს მეც ვუერთდები. ჩუმად ვმწუხარებ, მაგრამ ცრემლი მაინც დამცდება, ვზივარ, მხიარულ ფერებს ვარჩევ იალქანისთვის, რომ ამ ფერებით ავიცდინო, რაც არ ამცდება. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • პაოლო იაშვილის პოეზია |
