|
ჩემო დედი, დაბერდი და, ლექსებს ირჩევ სევდიანს. შენი ძვლები წამდაუწუმ სატირალზე სხდებიან. შენი ფიქრნი სად არ წავლენ სად არ გადასწვდებიან. აღმართსა და აღმართს შორის ბილიკს გაიტკეპნიან. დედი, იის ძირში ცხოვრობ, სახლი გიდგას ფერებით. სახლს კარიც აქვს, მაგრამ, ვაი, მე ვერ შემოვეტევი. რაა, დედი, ამ ბოლო დროს, სულ საფლავზე გხედავენ! ბებოჩემი, პაპაჩემი, შენს თავს შემომედავნენ. და თუ მაინც წაგიყვანეს, თუ გაუწყრათ გამჩენი, კიბეს ხომ მეც ამომაწვდი, როგორც ხეზე დარჩენილს. ჩამოვყვები კიბეს, დედი, სისხლიანი ფეხებით. დედი, როგორ გავიხარებთ, როგორ გადავეხვევით. |
ლექსები დედაზე • • •  • • • ბესიკ ხარანაულის პოეზია |
