|
სამშობლის ბედი სწამდათ მარადის, კანდელს უნთებდნენ მამაც წინაპარს. გურგანის ზღვიდან პონტოს კარამდის მათი თვალების შუქი ბრწყინავდა.
ხან ბავშვს უვლიდნენ დედურ ალერსით, ხან ჭრელ მანდილით თმაშეკრულები ყაყაჩოებად ჩანდნენ ყანებში.
მათ სახელებთან გადახლართული. მტრისგან ნარბევი, ნანადგურევი, ააყვავილეს მიწა ქართული.
გადააფენდა ქარი ყველაფერს, ბუხრის პირს ისხდნენ და ოქრომკედით ტკბილ საქართველოს დროშებს ჰკერავდნენ.
აბჯარს ისხამდნენ ხამის კაბაზე და ქურან ცხენზე ხმალამართულნი ამორძლებივით მტერს მიჰკაფავდნენ.
სისხლით და ოფლით დაუცრემლიათ. მათი თვალები დღეს ბინდბუნდს ჰკვეთენ და ვარსკვლავებად თავს დაგვცქერიან. |
