|
ვერ იცი მზეო, სიცილი, ჩემმა რომ იცის დედამა, ზღვაში ჩაძირა სიკვდილი მის ერთმა შემოხედვამა.
ნუკრის თვალივით კეთილო, ვერ გისწავლია ალერსი, ჩემმა რომ იცის დედილომ.
მარგალიტებით მოქარგეს მდელო ღამემ და დილამა, ვინ მოჰქსოვს, მე რომ ჩამაცვა წინდები ჩემ დედილამა?
ყელს მოიღერენ ლამაზად სად ნახავთ ისეთ მგალობელს, დედა რომ არის, აბა, სად?
ვარდი რომ ნამში ვნახეო სიცოცხლე დედაჩემისა იმ ყოფით შემინახეო. |
