|
დედაო, დაო, სატრფოვ ძვირფასო, შენი წარსული მწარე წყლულია, ყოველი ტანჯვა საქართველოსი შენი ცრემლებით გამოწყულია.
სამშობლოს ედემს არა ჰყოლია, თავისუფლების ვეფხვთა დედაო, წინ შენი სახე მათ წასძღოლია.
და ხან ცხრა კუბოს დაჰქვითინებდი, მაგრამ შენს ამაყ, არწივულ სახეს მოანათებდა დახსნის იმედი.
პურის ხმლებს, შუბებს და მშვილდ-ისარსა, რათა ყოველწლივ დაჰკვებებოდა გმირობა შენით ნასინდისარსა!
მხოლოდ მხედრებად, არა მონებად, - ომში წამავალთ ხმლის ტარზე ლეჩაქს უხვევდი ვალის მოსაგონებლად!
დედის ძუძუთი გადმოცემული, არ უნახიათ შენი შვილები გამოქცეული ან დაცემული!
სადაც გამოჩნდა ყველა რჩეული, სამშობლოს დროშით ალაშქრებული, გმირად ნათქვამი და მიჩნეული!
სიკვდილის ცეცხლი გადაყივილით, შეურყეველი გულით დგებიან, ვისაც უნათებს შენი ღიმილი.
მტვრიანი ფეხით რომ გადასთელოს; არ გასწირავენ შენს იავნანას, კერას, სამშობლოს და საქართველოს!
შენ ძუძუს მადლში შემოგედავოს, რუსთველის დედავ, გმირების დედავ, თავისუფლების ვეფხვთა დედაო! |
_1399724386.webp)
