|
უშენოდ ერთი გავიდა წელი, გაცივდა გული, სახლი და კერა. შემაჟრიალებს დარდები მწველი, შენი სიკვდილი მაინც არ მჯერა.
მონატრებული ყოველთვის ჩემზე, ამხელა კაცი გეგონე ბავშვი, მიხუტებული დუმილით მკერდზე.
დავიძახებდი ხმამაღლა: - დედა! ახლა რად ტირის ტირიფი ველად, სიცარიელე რად შემეფეთა.
ჩემი ცრემლები ბალახებს რწყავენ. მაინც ცოცხალი მგონიხარ, დედა, და არ ჩავიცვამ არასდროს შავებს… |
