|
ვღონდები, ჩემზე დარდით და ლოდინით დაღლილს გხედავ. მე არა მიშავს, ნუ სწუხარ, შენ... შენ როგორ ხარ, დედა?!
ჭკნება ყვავილი მინდვრის, რომ შენც ბერდები, ცხოვრება მიდის, თავის გზით მიდის.
(მამას სუნი აქვს მაჭრის), გეტყვი, ვიდრემდის სამარეს ბედი ჩემთვისაც გაჭრის:
კიდევ რაც უნდა ვწერო, შენი ცრემლები და ჩემი სისხლია, დედაჩემო! |
ლექსები დედაზე • • •  • • • ედუარდ უგულავას პოეზია |
