|
სოფლის ბურუსია, სოფლის ამინდია, ბუხრის კოცონივით ტკაცუნობს ძვლები, აწმყოდან წარსულამდე ხიდი გამიდია, ახლა მონატრებით ვთბები.
მეალერსება და მკოცნის, სარკიდან მომზირალი წლების ნაოჭები დარდად შემეფეთა მოცლილს.
ყელზე მებერება ძარღვი, თვალი მოგონებებს ცრემლებს უღერებდა, ჩემზე ძლიერსა და დაღლილს.
მწყურვალს მესიზმრები, დედა, მერე მეც შენსავით როცა დავბერდები, შენს თავს მომანატრებს სევდა. |
_1399729347.webp)
