|
აყვავდა შენი დარგული ვარდი, დღესაც სანატრელ შენს სახეს ვუმზერ, დაჭრილი მნახე და შენი დარდი ამოვიკითხე დაღარულ შუბლზე.
და ნაღვლიანად ნანას მღეროდი, გულს ჩაგესახა მაშინ ნუგეში, როცა ღვთისმშობელს ევედრებოდი.
შენ ბოროტისგან ნიადაგ მიცავ. შენი გალობა და ტკბილი ნანა მაახლოვებდა სამშობლოს მიწას.
შენს თვალში დილის რიჟრაჟი ჩადგა. შენ საიდუმლო გამიზიარე, შენი თვალების ნათელი მადგა. |
