|
ეზოს აღარა ჰყავს ახლა სხვა დარაჯი, დაფნა აფრიალებს ფარდებს ფარჩებივით, ჩანს შალმოხურული დედა ფანჯარაში, ასე გულსაკლავად მარტო დარჩენილი.
ჩვენი ფეროვანი ზეცის წამსგავსებით... სულო, იმის სულთან რომ ვერ დაივანე, სულო, ამოივსო თასი ასავსები.
სადღაც სხვანაირი ჭიქის წკრიალია, შენ კი ამისათვის მაშინ არ გეცალა, ახლა გინდა, მაგრამ იცი, გვიანია.
მიდის, შენ იმ ქარებს ვეღარ დაეწევი. ... თოვა აღარაა ცაში ჩუქურთმათა, აბრჭყვიალებული ფერად ნაპერწკლებით.
დაფნა აფრიალებს ფარდებს ფარჩებივით, ჩანს შალმოხურული დედა ფანჯარაში, ასე გულსაკლავად მარტო დარჩენილი. |
_1399745494.webp)
