ჯემალ ჭელიძე - დედის ხსოვნას

მგონია, ისევ დამხვდები სახლში,

დამხვდები, როგორც მხვდებოდი წინათ

და მეჩვენება, ვარ ცელქი ბავშვი,

თვალებზე ისევ ცრემლი მიბრწყინავს.

თითქოსდა ისევ თამაშით დაღლილს,

მეძახი სახლში და მეფერები...

ხან ვარსკვლავები დაგვცქერის მაღლით,

ხან შემოდგომის ნაირფერები.

ხან კი, სიმართლეს თვალს ვერ ვუსწორებ,

ვივიწყებ სიზმრებს, ვშლი მოლანდებებს

და შევციცინებ თანასწორების

წელში მოხრილ და დათოვლილ დედებს.

მგონია, ისევ შემეგებები -

გულში იმედი ჩამდუმებია,

მაგრამ გვტოვებენ შვილებს დედები

და უკან აღარ გვიბრუნდებიან.

შეიძლება დაგაინტერესოთ