|
მგონია, ისევ დამხვდები სახლში, დამხვდები, როგორც მხვდებოდი წინათ და მეჩვენება, ვარ ცელქი ბავშვი, თვალებზე ისევ ცრემლი მიბრწყინავს.
მეძახი სახლში და მეფერები... ხან ვარსკვლავები დაგვცქერის მაღლით, ხან შემოდგომის ნაირფერები.
ვივიწყებ სიზმრებს, ვშლი მოლანდებებს და შევციცინებ თანასწორების წელში მოხრილ და დათოვლილ დედებს.
გულში იმედი ჩამდუმებია, მაგრამ გვტოვებენ შვილებს დედები და უკან აღარ გვიბრუნდებიან. |
