|
შენ არ გიგრძვნია ალერსი დედის, არც მისი კალთის სითბო ნამდვილი, ასე მგონია, ხუნდი ხარ მტრედის, ქარში ბუდიდან გადმოვარდნილი.
არ დამანახო შენი ცრემლები, უბეს გავიხსნი, კალთასაც გავშლი, და, შვილო, თავზე შემოგევლები.
რომ მზის სხივებმა მკერდი დაგკაწრონ, დიდი ცხოვრების გზაზე გაგიყვან, მერე შენ იცი, ჩემო ვაჟკაცო!
და დაგაფიცებ გელათს, ვარძიას, ეს ჩემი ლექსი, გული და სითბო, ალალი იყოს, შენთვის, პაწიავ! |
ლექსები დედაზე • • •  • • • ლილი ნუცუბიძის პოეზია |
